18-06-11

30 VROUWEN- LIES

Lies is een getalenteerde danseres.

 

LIES ( 1982 )

 

Haar lichaam gaat zichzelf te buiten

In wervel, van voetzool naar vingerkoot,

Dansend tussen de lijnen van de anarchie

En in een mangeling van blootgewoelde geest

En droomfiguur

Waarin de hoer een heilige wordt

Zuigt ze de aarde leeg tot energie

Die haar witte canvas likt,

Streelt, scheurt en kleurt.

 

Haar spieren hebben een geheugen

Dat al dansend met haar praat,

Herinneringen uit het collectief verleden

Te lezen van bil naar borst.

 

In haar draaien en keren heeft de waarheid

Geen vaste plaats

Maar ook de leugen niet.

In geest een sneltrein ontheft ze zich

Van ego

En in een pirouette wil ze liefde en vrijheid,

Het vergeefse van het leven

In elkaar verstrengelen,

De vrouw in heel haar wezen ademen

En passioneel in bloed, soms slaafs

Ook aan de binnenkant beminnen.

Toch is ze nu in de mal van mannenliefde

Tot brons gegoten.

 

Ze is een slinger die in alle heftigheid

Naar het zwaartepunt zwaait,

Het punt van rust,

Toch doorslaat naar de andere kant,

Terug naar af in heftig verlangen

Eindelijk stil te vallen

Loodrecht in de aarde vastgeklonken

Waar ze zomer in de bossen vindt,

Verveling in al zijn heerlijkheid.

 

Zo is de honing, tegenstrijdig met haar leven,

In haar gevloeid tot kind,

Haar leven zuiver afgewogen

In negen maanden op een zilveren schaal,

Haar brokkenbeeld in elkaar gepast

Tot rust en evenwicht.

 

 

14:13 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-04-10

WARIS DIRIE

                                         WARIS DIRIE

 

 

 

waris_dirie_super_model1

 

Waris Dirie is een voorvechter voor vrouwenrechten. Als kind werd ze besneden wat haar erg traumatiseerde. Ze schreef vier autobiografische boeken. Ze was ook een tijdje VN-ambassadeur maar door alcoholproblemen kwam daar een einde aan.

In 2008 verdween ze een paar dagen in Brussel en hing er een onsamenhangend verhaal over op. Voor de media was dit evenement 'gefundenes fressen'.

 

 

                                         WARIS DIRIE

 

 

Gij kent de vrieswind van december niet

De smaak van rammenas

En niet de kracht van ons trappistenbier

Als gij 's nachts tussen de plooien

Van Brussel valt, nog wat

Woestijnzand in uw haren.

Misschien voelt gij weer

De koude vingers van uw grootmoe

Als zij met een botte schaar in u tekeer gaat,

Vogelkreten in uw geheime kelder.

 

En als gij dan een nacht verdwaalt

In het erbarmen van de vergetelheid

En gij uw mysterieuze kruiden spreidt

Dan ruikt gij weer naar Afrikaanse bomen

En duizend zwarte vrouwen,

Wellustig zand tussen de tenen.

Wie wil er dan niet de dronken leeuwen

In uw ogen strelen,

U troosten om de rampspoed van uw schoonheid?

 

Ik alleen weet

Waar Dirie

Is.

 

 

 

 

13:48 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-01-10

YANINA

Austalian Open ( Yanina)schreef ik op vraag van Het Belang Van Limburg voor gedichtendag.

 

                                        AUSTRALIAN OPEN ( YANINA )

 

Hoe Australisch open staat ze heupwiegend

 en onbeschaamd gebogen

Als de opslagbal tussen stijgen en vallen

dreigend kogel wordt,

Haar blik , geslepen glas,

de haartjes op zijn gele schedel telt.

Ik wil vertederd

mijn vinger op haar gezwollen ader leggen

Het zout van haar kuiten spoelen.

Ze spint de bal met zoveel gratie

als haar benen naar de hemel rijzen,

Haar rokje even hikt

 en ik de lijnen van haar vlezig fruit vermoed.

En door het draaien en het keren

golft de warme wind over haar dijen,

Wordt storm en rolt als bezeten rond haar billen,

haar mond wijd open,

 

Woepie.

 

                             

 

11:48 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-12-09

LANGS BEIDE OEVERS VAN DE MAAS

Dit gedicht schreef ik voor de dichtbundel 'Langs beide oevers van de Maas' die binnenkort in de boekenwinkels ligt. Hieraan werkten een veertigtal dichters mee, vooral afkomstig uit Nederlands- en Belgisch Limburg.

 

 

DAAR WAAR IK GEBOREN BEN

 

Uit uw navel ben ik geboren

In de koelte van een hazelaar

En lichter dan lucht verdamp ik in jaren

In uw warme middagzon,

Mijn gedachten als armen om u heen.

 

Ik schrijf met lichtvingers

'Hasselt' in het wolkendek.

Uit repen en flarden smeed ik

Uw beelden die als gekloven kwik

In mijn herinneringen aan zichzelf terugkeren,

Aroma's van vers gesneden gras

En toevallige kruiden,

De klank van de zeis in het korenveld,

Vlak bij mijn geboortehuis

In het hart van de stad,

De Zamberg waar lauwe regen naar de Demer vloeit,

Het water zwaar

In gebreide zwembroeken

En af en toe een vluchtige borst

Ontsnapt aan een zedig badpak.

 

Met windvingers dwaal ik door uw straten

En in het blauwe licht aan de maan gelijmd,

Warm ik de geuren op van vrouwen die ik liefhad,

Zoet als speculaas en heet op de tong

Als jonge jenever.

 

En als gij mij te druk wordt

Vlucht ik naar uw achterland

Waar de grond

ademt op een lemen helling

En drinkt van lage wolken.

Daar glijden de heuvels

Naar een slapend dal

Waar nog kerkelijk paars is op gemorst,

En uit haar bekken lik ik de dauw,

Ik graas aan haar mond

En proef de vruchten na de bloesem.

Dit landschap legt stilte als een mantel

Over zijn velden.

Hier wordt de kraai een koningsvogel.

 

 

Als de bloemen glas worden

En de winter hard rond mijn lippen ligt

Keer ik terug aan u,

Zoals geluid onder ijs,

Tot ik diepgevroren onder uw glimmend oppervlak

Eeuwig lach.

 

 

 

 

Ivo Konings

 

 

12:55 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-11-09

DAG PA GERARD

Mijn schoonvader is overleden. Een lieve eenvoudige man die nog nooit verder als de zee is

geweest. Het is een clichè maar hij is echt als een kaars uitgegaan, zonder pijn.

Dag Pa,

 

Vandaag geven wij u terug aan de natuur die uw stap herkende en in uw blik de liefde vond voor zijn kleuren- en geurenpracht. Uw tuin was groter dan de wereld, daar verdween het lawaai van de steenweg. Alleen de wind, de zon en de regen waren er welkom. De porei, de kolen en de bonen stonden als op plan uitgetekend netjes op een rij en uw zorg voor hen tekende zich in hun geuren en smaak.

Zo waart gij, helder in het hoofd, uw woorden op een schaal gemeten en gewogen, zodat ze helder werden en licht in klank en verstaanbaarheid.

Als eenvoud siert waart gij een mooie mens, een mens die van mensen hield, zonder vooroordelen, een mens die liever de stem van de anderen hoorde en luisterend helen kon.

Gij waart geen dichter die de pracht van de bloem met vele woorden beschrijven moest, gij hoefde niet zo nodig uzelf op de borst te slaan, uw eigen zijn te etaleren.

Gij waart de boei in de branding die ook bij mistig weer heel zichtbaar was.

Gij hield van snelheid in uw jonge jaren, de mensen kenden het geluid van uw motor in de straten van Piringen en als gij met uw bus, de Raket, de vrouwen naar Scherpenheuvel reed, waart gij ook snel genoeg om één van hen, vanachter op uw motor naar huis te brengen. Gij bouwde voor haar uw huis dat ook het hare werd.  En al stond de motor nu, niet heel gewild, wat aan de kant, uw snelheid werd zichtbaar in haar buik, die in de loop der jaren driemaal mooie Haspengouwse vruchten wierp, geteeld op een grond vol liefde en zorgzaamheid.

En in uw ogen blonk de fierheid als de vruchten open bloeiden onder uw zorgzame handen en uw handen openden zich om te geven en sloten om te krijgen.

 En toen ge na jaren uw eerste kleinkind in uw armen hield, speelde er een orkest in u en wij zagen in de hoeken van uw ogen even het beeld van het kind in een traan verdwijnen. En toen het tweede kleinkind kwam speelden er twee orkesten. En gij liet ze toe in uw tuin, gaf ze de boter en de melk van uw liefde.

Gij waart de steun van Elza, uw vrouw, onze moeder, schoonmoeder en oma, die gij trouw en vol overgave jaren hebt geholpen in de keuken, gij waart een nieuwe man al lang voor deze term bestond. En in haar hopen wij u nog jaren terug te vinden , een koppel, twee handen op één buik, en een tedere blik genoeg om de liefde glans te geven.

Drijf nu maar mee met de wolken pa, wij kijken wel omhoog.

 

 

 

 

 

11:39 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-04-09

Kunst onder water

Beste vrienden,

Op 15 mei om 10.30 u. wordt mijn tentoonstelling 'Beneath the surface' of 'Kunst onder water'geopend in het Stedelijk Zwembad van Hasselt in de ELfde Linielaan. Deze tentoonstelling wil de problematiek van mensen met een handicap onder de aandacht van de toeschouwer brengen. De digitale werken bevinden zich echt onder water en dus doe je best een zwempak aan en zet je een onderwaterbrilletje op. Dat doet ook de burgemeester van Hasselt, Herman Reynders, en ex-miss België Virginie Claes. Voor Gouverneur Steve Stevaert is er een bootje voorzien om het lintje door te knippen.

Ook worden er werken vertoond van kinderen uit gehandicapte instellingen. Zij laten ook 100 ballonnen op met originele tekeningen van mijn hand met de tekst: Toegankelijkheid:het universum voor mensen met een handicap. Mijn werken worden verkocht ten voordele van de instellingen voor handicap die meewerken aan het project.

De bezoekers krijgen ook het boek ' Een lichaam dat onbewoonbaar is' gratis tijdens de opening. In dit boek staan een monoloog van mij en een 50-tal digitale tekeningen.

De tentoonstelling blijft te bezichtigen tot en met 20 mei.

U komt toch ook?

 

13:12 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-02-09

Philemon en Baucis

 

Drie maanden na de dood van mijn moeder stierf mijn vader uit liefde en gemis

 

GEDICHT VOOR DE DOOD VAN MIJN VADER

 

Ik was gelukkig toen je stierf

omdat zij rond je lippen lag

en jij met je laatste adem

haar naam weer leven gaf.

In je vraag naar sterven

lag het antwoord in de liefde

al geborgen.

 

Je laatste maanden van gemis

om haar

en grenzeloze verlatenheid

liggen in mij gestorven,

de treurnis in je laatste loop

getekend in je stad.

En in je moeizaam spreken,

je eer gekwetst

als het juiste woord

weer ergens steken bleef

in afasie.

 

Nu kan je weer lachen

en fier rechtop het ergens in

waar je haar vindt.

 

En je wordt boom met haar,

jullie takken oud gestrengeld

door jullie handen,heel even maar,

in tijd gescheiden,

trilt de wind de bladeren,

zijn ruisen het laatste fluisteren

tot stilte in een jaarring groeit.

Hier staat gij tweeën in elkaar

en weet dat de ander niet meer gaat.

Jij wordt hout in haar,

je tranen,

nu regen aan de wortels

van een eeuwenoude tedere eik.

12:03 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende