12-02-08

FIJN, PLASSEN OP EEN HELM

pissen op soldaat

 

 

 

 

 

 

 

 

HEMELWATER

 

Dit is toch een markante foto: een soldaat, midden in een gevechtslinie, het geweer in aanslag, kogelvrij vest, combatboots en een helm die hier eerder als paraplu fungeert. Het kleine ventje is zich uiteraard niet bewust van het gevaar dat er dreigt. Blijkbaar heeft hij dit nog gedaan. Hij staat er erg lakoniek en ontspannen bij alsof hij een spin uit zijn net wil wegplassen of een vlieg op een steen wil verassen.

Op het ogenblik van de feiten, heeft het slachtoffer een vijand in het vizier. De zon schijnt en het heeft al dagen niet meer geregend. Wat gaat er door zijn hoofd als hij nattigheid voelt, als de straal in zijn nek loopt en zijn kakihemd plots doorweekt aanvoelt? Hij zal denken dat het bloed is, want schijnbaar voel je de eerste ogenblikken geen pijn als je getroffen wordt door een kogel. Misschien springt hij dan in paniek recht en krijgt hij een echte kogel tussen de ogen.  Indien niet, kan het zijn dat hij vooruitstormt en in zijn ééntje de wijk bevrijdt van de moordzuchtige taliban.

Ofwel blijft hij rustig, kijkt aandachtig rond en ziet nergens ook maar één regendruppel vallen. Dan begint hij na te denken, vermoedt een aanslag op zijn persoon met onwelriekend afwaswater, gepleegd door één of andere extremist die liever heeft dat hij thuis soldaatje gaat spelen.

Uiteindelijk kijkt hij toch omhoog en krijgt de laatste afgeklopte druppels in zijn oog. Verbijsterd beseft hij dat het ventje hem als mikpunt gekozen heeft om, als een scherpschutter, zijn straal onfeilbaar in de juiste richting te zwengelen. Het militaire brein werkt nu razendsnel. Hij pakt het kind beet, vindt nog de tijd om zijn broekje op te trekken en brengt dan het kind in veiligheid. Blijkt dat de peuter een kleinkind is van Osama Bin Laden. Getroffen door zoveel mensenliefde besluit de superterrorist zijn baard te scheren. Hij schenkt de moedige soldaat zijn baardharen. Die verkoopt ze vervolgens op e-bay en wordt schatrijk. Hij adopteert het kind dat later president van de U.S.A. zal worden.

Besluit: in droge gebieden kan loslopend water leiden tot een historische gebeurtenis.

 

 

12:01 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-02-08

OPERA OP HET TOILET IN DE MUNT

de munt

Vorige week ben ik zoals aangekondigd naar de opera geweest in de Muntschouwburg in Brussel. Als rolstoelgebruiker moest ik maar 35€ betalen voor een plaats. Mijn begeleider, in dit geval mijn vrouw, betaalde 75€. Ik weet niet of hun beweegreden reductie te geven voor een mens met een beperking ingegeven is door medelijden of het inzicht dat hij toch niet dezelfde keuzes kan maken wat kijkcomfort betreft. Je moet ervan uitgaan dat wij graag evenveel betalen als een 'normale' cultuurconsument op voorwaarde dat we ook op gelijke voet behandeld worden. Zonder begeleider is het meestal niet te doen, dus lijkt het me logisch dat men deze persoon een reductie geeft. In vele culturele centra in Limburg mag de begeleider zelfs gratis binnen.(één van mijn verworven actiepunten)

In de Munt werd ik ergens geparkeerd onder een balkon op een middengang. Mijn vrouw moest wat verderop inschuiven. Door het overhangend plafond was het onmogelijk om de boventiteling van de opera te volgen en dan wordt het toch moeilijk om te volgen. Daarvan had men mij niet op de hoogte gebracht want anders zou ik de plaats zeker geweigerd hebben.

Tijdens de pauze moest ik naar het toilet. Bleek dat het aangepaste toilet niet bruikbaar was; een jongeman was toch zo lief om even mee te gaan om te kijken of het toch niet lukte maar hij zakte tot zijn enkels in iets wat leek op zand met droge mortel gemengd. Hij vatte het slimme plan op mij hier doorheen te duwen maar na enige overedingskracht zag hij toch van dit plan af. Mijn blaas stond zowat op springen todat mijn vrouw het lumineuze idee kreeg om een plastic fles te vragen aan de receptie.

Omdat de hals van een fles toch iets te klein is om gezwollen lid doorheen te wringen, vroeg ze om de fles doormidden te snijden. Hun verbaasde gezichten pasten perfect in een operascène. Ik reed snel een vestiaire in waar ik met mijn hoofd tussen de dure bontmantels mijn water rijkelijk liet weglopen.

Ondertussen was de pauze afgelopen. In een aftandse lift haastten we ons naar de eerste verdieping. De opera was al begonnen. Een begijn kwam ons in paniek toegelopen en jammerde maar voortdurend. Toen de deur openging begreep ik haar geklaag want op mijn plaats zat een valide persoon op een stoel die in de rapte bijgeplaatst was. Waarschijnlijk een vriendin van de begijn die gratis naar het tweede deel kwam kijken. Rond mij waren een aantal mensen verdwenen en andere waren er weer bijgekomen. Toch een hoogst merkwaardige ontwikkeling. De mevrouw op de stoel maakte plaats voor mij zodat ik toch nog ongestoord kon verder kijken.

In het cultuur centrum van Hasselt kunnen er zetels ( op de beste plaatsen) weggenomen worden zodat rolstoelgebruikers er ongehinderd kunnen plaatsnemen. Dat heeft een beetje geld gekost maar iedereen is nu tevreden. Een goeie tip voor de directie van de Munt.

 

11:26 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-02-08

DONKERE KAMER

 

 

 

DONKERE KAMER

 

 

In mijn gedachten

stroomt je lichaam

als water door mijn vingers.

 

Ik wil als een inktvis

over je sluipen,

hopen dat je niet wakker wordt,

mijn eigen naaktheid

naakter,

omdat ik je ogen weet,

de kamer voor mij in duisternis

voor jou badend in het licht

mijn onzekerheid en mijn verlangen.

 

Ik verwacht dat je me slaat

als ik je lijf doorblader,

mijn vingertoppen in jouw sintels,

het bloed dat in je lippen zinkt,

voel ik je onderdeeltjes,

loop ik je landkaart af,

mijn mond is hard en droog.

 

Ik wil niet dat je mijn gesteun hoort,

mijn wezen zijn ontknoping vindt

en jij mijn grimassen leest,

 

want ik ben blind.

 

12:14 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-08

Giulio Cesare in Egitto

500x400_8586_01

 

Vanavond ga ik naar de opera Giulio Cesare in Egitto van Händel. Af en toe heb je als rolstoelgebruiker toch wat voordelen. Zo kan ik in De Munt makkelijker aan kaartjes geraken. De opera duurt 4.30 u. De regisseur heeft er nochtans nog serieus de schaar in gezet. Ook voor het oog zal deze opera ongetwijfeld een meesterwerk zijn. Ik blijf een paar dagen in Brussel rondzwerven.

 

Groetjes

12:24 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-02-08

BLOED IN WIT EN ZWART

portret_jennifer2

 

BLOED IN WIT EN ZWART

 

 

De kleren zijn haar aangewaaid

en leggen licht en schaduw

om de naaktheid, naakter

kan een blik haar raken

vragen of de nacht haar

nog doorzichtiger maakt,

tot ze met frêle schouders

de dag in kantelt, onwennig

een schaduw

die tussen haar borsten schuift

en van de adem leeft

die de tule opwaait in een droom.

 

De wereld buiten glijdt naar binnen

en tekent zilver in haar oog,

scherp als een mes en helder

of meervoudig pijn tussen

neus en lippen, die kuis

voluptueus gesloten blijven.

Het licht verteert de schaduw

die de weelde omkranst

en in zich lokt.

 

Dat maakt haar een magisch beeld

waarin de voyeur naar binnen treedt,

haar gruwel en haar schoonheid vindt

in een zee van zwart en wit

het bloed laat klimmen, rood en begerig

naar het leven dat in een lens

gevangen zit, bewaard,

zij

die op de foto lichter is dan lucht

zelf tot stof verwaaid,

alleen zwart haar vlak nog is. 

 

 

12:18 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-02-08

OP EEN MAANDAG BIJ HET ONTBIJT

brug

 

 

 

 

OP EEN MAANDAG BIJ HET ONTBIJT

 

Haar man, een vreemde op een bank

waarop hij vroeger zijn vingers

in de hare schoof,

nu, de ramen toe,

haar lucht verademt

en zij al jaren bijna verstikt

in eenzaamheid,

in haar al lang gestorven

de schamele figuur die briest

en kijft,

wiens woorden als wortels

in haar huid gedijen,

haar bloed, lauw en traag

en moe

omdat ze hem als een gezwel

in zich draagt,

haar stem, een hese vogel,

die om niemand roept.

 

In dezelfde kamer waar de lucht

nog schaarser wordt,

zitten ze begraven in elkaar

te wachten.

Zij wil de ramen open,

en tegen haar dochter

die in een vreemde stad

om haar weent,

zeggen dat het kwaad in zijn ogen

nu eindelijk dof geworden is.

 

12:07 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-08

ZIJ IS ALLE VROUWEN

brille13

 

 

VERGEZICHT

 

Ze staat wijdbeens

in het blauw van het vlas

en schudt de lente uit haar vleugels.

Zij dirigeert het vallen

en het stijgen van de vogels.

 

Zij is alle vrouwen

waarin de korte dood circelt,

haar schoonheid is een dracht

an sich

en geweld en geur

van oksel in platgelegen gras.

 

Zij is van niemand,

de zon gaat in haar ten onder. 

 

 

 

17:49 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |