08-03-08

ZWARTE ENGEL

 

ZWARTE ENGEL

 

 

Mijn zwarte engel is aan het blauwe licht

van de maan gelijmd,

een wonder dat ik blind aanschouwen mag

in elk heelal dat in mijn avond deint. 

 

Zijn zwarte vlerken waaien me koelte toe

en maken de schim tot schaduw

in een droom die niemand winnen kan.

 

Hij is de rechterhand van almacht

die in zijn vuist mijn dood omknelt,

gevangen houdt

zodat ik waken kan.

 

In mijn zwart verleden

ontvouwde hij de vingers

uit gebed

dat laf en voortvluchtig maakt.

 

Nu drijf ik op een golf

die de gruwel blust,

de oorlogsweduwen hoorbaar maakt,

schuimend tegen een dijk van liefde breekt.

 

De zwarte engel,  nu voorbij. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:34 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-03-08

DE MACHT VAN EEN SIGAAR

Zaterdag zat ik op een terras op de Grote Markt in Hasselt. De verwarming stond er aan. In tegenstelling met de aarde, had ik even wat opwarming nodig. Na wat geslalom met mijn rolstoel, manoevreerde ik me aan een tafeltje. Mijn vrouw, exvoorzitter van de vrouwensigaarclub, legde haar heerlijke sigaartjes op tafel. Achter ons zat een oma met haar drie kleinkinderen. Langs ons een fors koppel, waarschijnlijk in Hasselt verzeild na een dramatische Kataraktaanval.

Ik bestelde een cognac, zij een witte wijn. Gracieus stak ze een sigaartje op. Het heerlijk aroma uit Cuba dwarrelde dank zij de wind over het hele terras zodat iedereen ervan kon genieten. Niet dat ik een salsa verwachtte, maar de ritmische reacties op de exotische geuren bleven uit. Hoewel.

Achter ons begon de ouwe taart haar kleinkinderen  oorlogstechnieken aan te leren om zich te beschermen tegen een biologische aanval. Gezien de vele glazen en de prille leeftijd van de toekomstige slachtoffers overwoog ze niet een onmiddellijke terugtrekking maar een strategische plaatsverschuiving. Ze maakte haar vinger nat en keek vanwaar de wind kwam. Dan sommeerde ze de kleinkinderen uit de gevarenzone weg te trekken. Ondertussen bestookte ze de vijand met hatelijke opmerkingen, zich wendend tot de kinderen. " Die vieze rook zal ons allemaal ziek maken. Zie je die arme meneer in de rolstoel, hij kan niet gaan lopen als zijn vrouw rookt. De teer zet zich vast op zijn longen en dan zal hij 'nog' rapper dood gaan. Een bemoedigend verslag over mijn gezondheidstoestand dat mij zomaar gratis kwam toegewaaid. Omdat wij beleefd zijn en begrip hebben voor dementerende bejaarden, zwegen we.

Ondertussen was er een jong koppel naast ons komen zitten. Ze vroegen beleefd aan de 'Katarakten' of het niet stoorde als ze een sigaretje opstaken. Onverstaanbare klanken borrelden op uit vier bolle kaken, klanken die als het ware ontsnappen uit een vat vette olie. Beide jonge mensen luisterden met ontzetting toe hoe ze de les gespeld werden over gezondheid en het verpesten van de lucht voor anderen, althans dat meenden wij op te maken uit deze Westvlaamse hutsepot. Hun beider body mass index was ruim voldoende om 4 strandstoelen aan de Oostendse kust te vullen. Door de opwinding kreeg de mevrouw plots zuurstofgebrek en ze zeeg amechtig neer in haar stoel. Een pekzwarte allochtoon schoot haar terhulp maar ze riep dat ze geen vreemden aan haar lijf duldde. Hierop riep een Marokkaan in perfect Westvlaams dat ze een racistisch wijf was. Een skinhead met combatboots gooide zijn glas bier over de man heen en riep dat hij maar terug moest naar zijn eigen land.  

'Calmez vous monsieur, calmez vous s'il vous plait,' probeerde een Waal vriendelijk tussen te komen maar dat was eerder olie op het vuur. Een lookalike van Bart De Wever stormde vooruit en gooide zich met volle gewicht op de arme man die bijna bezweek onder het Vlaamse geweld. ' Vuile Waal, bemoei u met uw eigen zaken,' klonk nu uit meerdere monden op het terras. Een moslima, met hoofddoek, rukte een Indische bloemenverkoper de rozen uit de hand en timmerde ermee op het hoofd van de lookalike. De rozenblaadjes schoten weg als stukjes uit een clusterbom. Een jood, met keppeltje, zag zijn kans schoon en rukte de hoofddoek van haar kop. Een Palestijn...

En zeggen dat Hasselt onlangs werd uitgeroepen tot één van de gezelligste steden van Europa. 

 

 

11:10 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-03-08

GEEF ME LIEFDE, ANDERS GA IK DOOD

Dag beste blogvrienden,

 

Op 14 maart om 19.30 u zal in Zaal België (Burgemeester Bollenstraat), mijn monoloog ' Geef me liefde,anders ga ik dood ' gebracht worden. De monoloog is het verhaal van een vrouwelijke gedetineerde die me haar leven verteld heeft. Tijdens het schrijven besefte ik dat ik niet alle gruwels uit haar verleden kon aanboren omdat ik dan het gevaar liep dat de echtheid ervan in twijfel wordt getrokken. Het gaat over een leven van mishandeling, verkrachting, psychiatrische instellingen, moederliefde enz...

De vrouw komt uiteindelijk in de gevangenis terecht omdat ze teveel van de mensen houdt.

Ik heb opzettelijk een poetische taal gebruikt, niet om de hardheid af te zwakken, maar eerder om het geheel  aanvaardbaar te maken voor de toehoorders. Ik weet dat esthetiek en gruwel niet samengaan maar in de kunst kan het blijkbaar wel.

Ik nodig jullie dan ook uit om te komen kijken naar deze voorstelling die gebracht wordt door de actrice Mieke Coenegrachts.

De voorstelling is gratis en jullie krijgen mijn tekst erbij. 

Deze monoloog past in het kader van het project ' Balançoire ' dat vanaf 7 maart kunstwerken en poëzie van gedetineerden toont in zaal België.

Als je hierover meer wil weten kan je terecht op: www.inenuithasselt.be 

Ik hoop jullie daar te ontmoeten. 

 

 

14:05 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-02-08

MAGDALENA III

 

 

KIEMVRIJE KAMER

 

Zij, Magdalena, is zo moe van hem

niet te dragen,

zijn springen in haar heup

niet af te weren.

Zo moe van hem

niet te horen praten,

niet te horen slapen,

nu wakend bij zijn bed,

zijn zwijgende pijnen

in het opgeleefde lijfje al,

zijn kinderkreetjes achter glas

alleen maar zichtbaar.

 

Zijn kamer is helder als een brand,

smetteloos,

haar adem kerend in zichzelf

mag hem niet raken.

 

Magdalena gaat haar liefde

consacreren,

zij legt zijn leven in zijn handen

als ze zijn voeten wast

met het blauw van haar binnenzee.

 

De man met wapperende haren

ontvangt haar zonder naam,

de blanchisseuse van de bedsprei

met bijna weggewassen vogeltjes,

de mangelvrouw van het kiemvrij verdriet,

zijn voedzaaam bloed

zal zijn leven zijn. 

11:08 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-02-08

GLAZEN VINGERS

 

 

GLAZEN VINGERS

 

In mijn huis staan vreemde meubels nu

schrijn werken waarop jij leeggelopen bent

en over de leuning van een stoel

een arm met glazen vingers

mat van restjes warme adem.

 

Ik mis de aarden serrelucht

waarin je jonge veldsla sneed

en rijpe paprika's bepotelde

terwijl je me schuin en onderuit

je zwarte ogen bood.

 

In deze zetel woon je nog,

vind ik nog de resten van je liefde,

hier spoel ik aan naar jou

en in de holte van het kussen

leg ik op de geuren van je huid en haar

vers fruit en bloemen.

13:27 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-02-08

DE NAAISTER

naaister

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DE  NAAISTER

 

 

Ze naait, ze priegelt,

ze list en ze doft,

ze windt en ze prikt,

ze kloent en ze kluunt.

 

Ze driegt en ze drilt,

ze negt en ze rijgt,

ze pikkert en ze pikt,

ze merkt en ze lettert.

 

Ze heeft grote ogen

aan haar schaar,

het naaikind, het naaimeisje,

de naaijuffrouw, de naaivrouw,

de naaimug, de machinenaaister,

de grisette, de modinette.

 

Ik ben naaldklaar

voor de ketting-en de kruissteek,

onvolprezen handwerk

als ze me naadloos

voert en verstelt,

mokt en boordt,

me kreelt of me vermaakt.

 

Me aflapt,

Me oplapt,

 

En alles in mij  zegt

dat zonder naald en garen

ik zelfs niet op deze wereld was.

14:15 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-02-08

MARIA MAGDALENA

marie

 

 

 

 

 

 

 

 

Bruidskleed met scharen

 

In alle kamers hangt haar bruidskleed,

geel verleden,

gesponnen uit zilveren rag

van langerekte liefdes en ingemonde koorts

omdat ze Maria

Magdalena heet.

 

Ze staat als in een uitstalraam

dat zonder ramkraak

niet te breken  valt,

en eens het plooiijzer onder het oksel

keert ze, als gekloven kwik,

altijd weer aan zichzelf terug.

 

Op alles wat verscheurd is

of versnipperd,

laat ze haar speeksel druppen,

zoekt ze alibi's voor verbondenheid.

 

Je kan in haar geen kind verwekken,

alleen als je haar open snijdt,

om dan het broedsel

uit haar schaal te likken.

 

Van haar smeed ik een beeld

uit repels en flarden,

tot één woord gestreeld.

 

14:19 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |