06-12-11

30 Vrouwen-ANNE

IMG_5704.jpg

ANNE  ( 1971 ) 

 

 

Alleen haar kinderkreet,

In afscheid,

Reist met hem, haar vader,

Mee naar Kigali

Omdat hij na de liefde

Geen Belg meer is. 

 

Hij bewaart voor haar een lege kamer

In een huis op een heuvel,

Lang, met blinde ramen en ergens

In een hoek een manchete rood van roest

En bloed van haar familie,

In de vlucht haar foto op de grond. 

 

Haar blanke moeder vindt troost

In godsdienst aan de deur,

Verwordt in geloof naar een eindelijke wereld,

Samen met haar nieuwe man,

Een geloof dat sterker is dan liefde

Voor haar kind

Als een te lieve nonkel  haar lijf en leden

Binnendringt,

Keer na keer zijn mes van kinderliefde

In haar plant.

 

Haar kreten gillen in de moeder

Die in onzekerheid en angst

Voor het doof gestommel van God en man

In zwijgen blijft gehuld. 

 

 

In kind naar vrouw

Naait ze haar wonde zelf

Tot het bloeden is gestelpt

En de pijn in haar verteert.

In lach vindt ze haar medicijn,

In vrienden en vriendinnen

Een warme thuis.

 

Pas als ze moeder wordt

Ziet ze in de groei van haar kind

Haar eigen angst terug. 

 

 

En toch is ze wijn,

Gerijpt in zon en wind

En wie haar kust vindt een vrouw

Vol passie die taboe tot splinter maakt

En in de felheid van de liefde

Haar borsten groeien doet.

Ze hangt de grijze wereld

Kleurijke kralen om de hals

Waarin het licht van Afrika gevangen is.

 

Ooit gaat ze met haar vriendinnendochter

Naar haar vaders huis waaruit het

Bloed nu weggewassen is

In de geuren van papaya en wilde bloemen.

 

 

11:01 Gepost door ivo konings | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.