01-12-11

30 Vrouwen - Esther

IMG_6040.jpg

ESTHER ( 1967 )

 

Haar engelenhaar geeft licht

Omdat ze uit een koolmijn is gegroeid,

Ooit gedeponeerd en in de baarmoeder

Al dichtgeknepen,

Een fout tussen de lakens.

 

Haar vader is niet spreekbaar,

Onmacht in de klank van tederheid.

Hoe kan een kind zich laven

Aan de bronnen van het woord

Als de moeder in haar bedding

Droog staat, de kreet voor aandacht

In de mond gesmoord?

 

Omdat ze schaduw is en is.

 

Daarom draagt ze in haar vlucht

Het nieuw leven in een rugzak.

Hierin bewaart ze stukjes van de wereld.

Nu kan ze gaan van hand naar hand

In alle kleuren.

 

Zij is een zorgvrouw in haar gemis

Aan zorg, ze staat zichzelf af

Aan een hopeloze man

Die onder zijn huid al aan de kanker

Van het leven lijdt. 

 

 

In haar donkere slaap drukt ze

Twee meisjes die ze niet kan baren

Nog altijd aan haar borsten.

Later hebben twee jongens

Haar gewichtlooos van geluk gemaakt,

Ze rollen in haar heupen.

In hun groeien vindt ze nu de poëzie

Maar ook de angst voor het verlies,

Magneet.

 

Liefde groeit in haar als wild vlees,

Zo kan ze leven in twee naturen,

In man en vrouw, van bil naar dij,

Een bij,

Twee witte vlinders in de nacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

10:58 Gepost door ivo konings | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.