14-11-09

DAG PA GERARD

Mijn schoonvader is overleden. Een lieve eenvoudige man die nog nooit verder als de zee is

geweest. Het is een clichè maar hij is echt als een kaars uitgegaan, zonder pijn.

Dag Pa,

 

Vandaag geven wij u terug aan de natuur die uw stap herkende en in uw blik de liefde vond voor zijn kleuren- en geurenpracht. Uw tuin was groter dan de wereld, daar verdween het lawaai van de steenweg. Alleen de wind, de zon en de regen waren er welkom. De porei, de kolen en de bonen stonden als op plan uitgetekend netjes op een rij en uw zorg voor hen tekende zich in hun geuren en smaak.

Zo waart gij, helder in het hoofd, uw woorden op een schaal gemeten en gewogen, zodat ze helder werden en licht in klank en verstaanbaarheid.

Als eenvoud siert waart gij een mooie mens, een mens die van mensen hield, zonder vooroordelen, een mens die liever de stem van de anderen hoorde en luisterend helen kon.

Gij waart geen dichter die de pracht van de bloem met vele woorden beschrijven moest, gij hoefde niet zo nodig uzelf op de borst te slaan, uw eigen zijn te etaleren.

Gij waart de boei in de branding die ook bij mistig weer heel zichtbaar was.

Gij hield van snelheid in uw jonge jaren, de mensen kenden het geluid van uw motor in de straten van Piringen en als gij met uw bus, de Raket, de vrouwen naar Scherpenheuvel reed, waart gij ook snel genoeg om één van hen, vanachter op uw motor naar huis te brengen. Gij bouwde voor haar uw huis dat ook het hare werd.  En al stond de motor nu, niet heel gewild, wat aan de kant, uw snelheid werd zichtbaar in haar buik, die in de loop der jaren driemaal mooie Haspengouwse vruchten wierp, geteeld op een grond vol liefde en zorgzaamheid.

En in uw ogen blonk de fierheid als de vruchten open bloeiden onder uw zorgzame handen en uw handen openden zich om te geven en sloten om te krijgen.

 En toen ge na jaren uw eerste kleinkind in uw armen hield, speelde er een orkest in u en wij zagen in de hoeken van uw ogen even het beeld van het kind in een traan verdwijnen. En toen het tweede kleinkind kwam speelden er twee orkesten. En gij liet ze toe in uw tuin, gaf ze de boter en de melk van uw liefde.

Gij waart de steun van Elza, uw vrouw, onze moeder, schoonmoeder en oma, die gij trouw en vol overgave jaren hebt geholpen in de keuken, gij waart een nieuwe man al lang voor deze term bestond. En in haar hopen wij u nog jaren terug te vinden , een koppel, twee handen op één buik, en een tedere blik genoeg om de liefde glans te geven.

Drijf nu maar mee met de wolken pa, wij kijken wel omhoog.

 

 

 

 

 

11:39 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ivo, ik was daar naar dit gedicht aan het luisteren en dacht: ik ga jou vragen naar een geschreven versie ervan om het zelf te kunnen lezen. Nu staat het hier. Gewoon subliem tot in zijn laatste letter!

Groet

Gepost door: Willy | 17-11-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.