01-05-08

CAROLINE GENNEZ

 

caroline

 

 

 

 Ter gelegenheid van 1 mei kwam Caroline Gennez spreken in Hasselt. Enkele schrijvers vulden het programma op. Ik schreef een tekst over Caroline. Caroline woonde vroeger in St-Truiden waar ze haar politieke carrière begon. Op een dag zei Steve dat ze naar Mechelen moest verhuizen om de SPA daar terug op het paard te tillen. Zomaar alles en iedereen achter laten geeft echt blijk van een uitzonderlijke wilskracht en gedrevenheid.

Mijn tekst gaat dan ook over haar vertrek uit Haspengouw. Later op de avond kwam de vader van Caroline me vragen of hij de tekst mocht hebben. Ik zag de fierheid in zijn ogen twinkelen.

 

 

HET KLEINE MEISJE MET HAAR ROOD VALIESJE  OF VAN EILAND NAAR IN DE GLORIA.


Het kleine meisje staat met haar rood valiesje op het perron van Sint-Truiden. Achter haar verrijst in al zijn almacht een man wiens baard nog grijs moet worden. Met uitgestrekte arm wijst hij naar het noord-westen, ergens tussen Brussel en Antwerpen. ‘Daar lig de stad waar uw toekoms wach', klinkt de stem van de man wiens baard nog grijs moet worden.
Een lichte lentebries waait de vroege bloesems op die zich als een wit-rose tapijt aan haar voetjes spreiden als ze de trein opstapt. De trein schuift traag het Haspengouwse landschap in waar toen de Katarakten nog niet waren binnengevallen. Het regent een beetje en op het treinvenster schuiven de druppels over haar tranen in het spiegelbeeld.  Op de cadans van de wielen tekenen de fruitbomen hun bloei in haar ogen. Als volgbare militanten staan ze netjes in rijen en groeten haar. ‘ Als we rijp zijn, pluk ons dan,' fluisteren hun blaadjes in de wind. Ze hoort het niet; alle appels zijn voor haar nu nog tennisballen.
De trein wiegt haar in slaap en in haar dromen ziet ze een stad met heel veel paars en donkerblauw en smerig bruin. De kleur van de passie wordt hier en daar met lichte toetsen uitgesmeerd over de stad. Het kleine meisje kiest nu heldere kleuren om haar eigen regenboog te tekenen. Tussen de donkere kleuren weeft ze licht en als de stedelingen de maan gaan blussen, herkennen ze de rode bakens die het kleine meisje heeft uitgezet in de vernachte straten.
En plots rolt er een bal voor haar voetjes, een basketbal in heftig rood. Sneller en sneller rolt hij voor haar uit tot hij stil blijft liggen aan de voeten van een man met een echte baard die bijna grijs is. Hij raapt de bal op en gooit hem naar de hemel. Omdat hij dreigt te verdwijnen in het wolkendek vliegt het kleine meisje de bal achterna en boven Vlaanderen vliegen ze nu zij aan zij. En plots wordt het meisje vrouw, ze landt, belandt op 1 mei in een zee van mensen die allemaal hetzelfde lied zingen. De mannen met de baarden zijn verdwenen. Zij staat op het podium en vertelt de mensen over hun toekomst. Soms is ze kwaad en dan weer teder. Haar woorden zijn balsem, soms messen, maar ook weer bloesem of wiegend vlas.
Dan daalt ze af, ze gaat nu tussen de mensen staan en drinkt pinten als een echte vent.
Plots schrikt ze wakker door het gefluit van de trein.
Vochtig Haspenhouw is niet meer de grond van haar bestaan. Lichtvoetig zal ze straks haar beentjes heffen in het droge kempenzand.

12:53 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

dat een fiere vader deze tekst wil hebben begrijp ik goed, heel mooi geschreven

Gepost door: merel | 02-05-08

Reageren op dit commentaar

Vanzelfsprekend moet jouw tekst uitermate in de smaak gevallen zijn, Ivo. Immers weer een literair voltreffertje!

Groeten

Gepost door: Willy | 11-05-08

Reageren op dit commentaar

Dag Ivo Hoe het leven van een klein meisje kan veranderen hé. Jij schrijft het hier op een schitterende manier. Lieve groeten,

Gepost door: Passioneel | 16-05-08

Reageren op dit commentaar

Een prachtige tekst uzelf mag ook fier zijn

Groetjes
Linda

Gepost door: Linda | 21-05-08

Reageren op dit commentaar

Bewondering Ik kende je niet, tot gisteren was je een vreemde naam. Nu heeft die naam een gezicht en daarmee ook betekenis. Omdat ik doof ben, kon ik je niet verstaan, maar begrijpen, dat is een andere taal. Jou lichaam spreekt passie voor jong schrijftalent, zoals Hanne, mooi is dat.
Het is waanzinnig, hoe je, zelfs vluchtig, mensen ontmoeten mag.
Bedankt Lili

Gepost door: Lili | 18-06-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.