23-04-08

IN HAAR ZOEK IK TROOST

 

20070416205828

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik nog schepen was in de stad Hasselt trouwde ik 6 jaar geleden een prachtig koppeltje. Gisteren werd de jonge bruid en moeder van 2 kinderen gecremeerd. Ze stierf aan borstkanker. Samen met haar man bereidde ze haar eigen begafenis voor. Ze kozen samen de muziek. Haar man vroeg me om een tekst te schrijven.

 

 

IN HAAR ZOEK IK TROOST

Zelfs in haar sterven zocht ze levenskwaliteit, wars van het taboe dat monden dicht als de dood zich aanbiedt. Haar ziekte was geen muur waarachter ze angstig wegkroop, waarachter ze het gefluister moest aanhoren, of meelijwekkende wegkijkblikken moest verdragen. Zij koos voor een open veld waarin de wind haar elk woord onverbloemd aanwaaide.
 Hier sta ik, praat met mij. In dit open veld sta ik met mijn angsten en mijn twijfels, ik maak ze zichtbaar. Ik zie u als ge wegloopt, blijf liever staan en luister. In dit open veld wil ik u ontmoeten, mij mede delen opdat gij weet.
Zij toont ons de weg naar onze eigen dood, geen eenzame weg, maar een weg met haltes om bij te praten, een weg met bomen om te verpozen in hun schaduw, een weg waar tederheid nog een glimlach ontlokt, een weg waar aarzelend sterven mogelijk is omdat er liefde is.
Zij houdt ons haar spiegel voor en haar handen trillen niet, ze zegt dat ge onbevangen in haar beeld moet kijken.
Zij is een eiland om te verpozen en nieuw geboren in de dood ontvangt ze ons met open armen, een eiland waarin wij moegetreurd weer troost gaan vinden.

 Altijd zijn er dingen van haar die een beeld oproepen, een herinnering wakker maken, u een glimlach ontlokken, fotografie op het netvlies, zijn er woorden die terug opklinken, die aan duidelijkheid niets te wensen over laten. Woorden als mantra's, woorden vol genegenheid en liefde die ons overspoelen als een wervelende wind, woorden waarvan het geluid ons zo vertrouwelijk klinkt, woorden die onze pijn verzachten, woorden van hen die nooit zijn weg geweest, bijna tastbaar in onze nabijheid. Hilde is nooit weg geweest, zal nooit verdwijnen, haar klank en beeld in ons geheugen neergevleid als een vermoeide vlinder, haar klinken kan muziek zijn die onze pijn verzacht, haar  beeld in duizendvoud zichtbaar in zaken waarover haar vingers gleden, in mensen die ze lief had, haar beeld als eeuwig brons gegoten in haar kinderen, haar beeld versmolten in haar man, zij, Hilde die zich nu al in al zijn vezels vastzet en meegaat in al zijn keren en draaien, zijn lachen en zijn wenen.
Daarom is het goed haar beeld te koesteren, als een kleinood te verzorgen en  met ons mee te dragen, haar klanken in symfonieën te laten klinken als de herinnering aan haar strijd te machtig wordt en wij weer even verweesd achter blijven zonder haar vitaliteit, haar energie, haar openheid, haar tomeloze liefde.
Haar beeld wordt geur in de lentebloesem die ons vandaag toewaait, en volgend jaar en al de jaren na de dag dat wij hier samen waren om onze liefde voor haar te bundelen tot een eeuwig geurende bloementuil.
En als ze straks in het Zwin wordt uitgestrooid, zullen de vogels haar meenemen in hun vliegen, zullen de planten haar meevoeren in hun groei, keert zij in eb en vloed terug aan ons, bloeit ze in wilde rozen en als de wolken over het platteland jagen, waaien ze ons haar naam aan, geschreven in het schuim van de zee.



Ivo konings

10:42 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Als er zoiets gebeurt weten we weer hoe klein en machteloos we zijn. Je hebt een heel mooie tekst geschreven Ivo, een troost voor haar man en familie en ook, denk ik verder,iets waar haar kinderen later veel waarde aan zullen hechten in hun zoektocht naar zichzelf en wie hun moeder was. Je hebt een prachtig beeld van een vrouw geschapen.

Gepost door: Parelmoer | 24-04-08

Reageren op dit commentaar

Een diepgaande en hoopgevende tekst, Ivo. Uitermate mooi geschreven!

Groet

Gepost door: Willy | 28-04-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.