07-04-08

IK SMEEK OM LIEFDE : AFLEVERING 4

 

 

 

 

Hij lacht als ik hem vertel dat het trouwfeest nog twee jaar moet uitgesteld worden. " Kom," zegt hij zonder verder commentaar," we gaan naar ons huis kijken." Het huis is een oude vervallen lemen boerderij, een krot lijkt me, en rond de woning hoog opgeschoten onkruid, nu al verworden tot ijzerdraad. Hij is een koning die me zijn kasteel toont. Ik voel dat ik enthousiast moét zijn. "We hebben er wel nog wat werk aan, maar binnen enkele maanden is ons liefdesnest al klaar," verzekert hij mij.
Voor de buitenwereld gaat ons trouwfeest toch door. Hij heeft het huwelijk in de plaatselijke cafés immers al aangekondigd. Het afblazen is gezichtsverlies, een vechtpartij die hij verliest: geen sprake van.
Hij maakt iedereen wijs dat een priester ergens op een geheime plaats het huwelijk zal inzegenen. Alleen onze ouders zullen er zijn. Hij had het liever anders gewild maar zijn vrouwtje is een beetje eigenaardig, ze heeft zo haar eigen willetje. " Zij, baas overdag, roept hij, maar 's avonds ben ik heer en meester. Groot feest in zaal ‘De Volksmacht', iedereen is uitgenodigd." En daar wordt luidkeels op geklonken.
Als ik mijn witte trouwjurk aantrek, ben ik weer een meisje dat van een huwelijksfeest droomt. Hij is zo knap, ik ben hopeloos verliefd. Het geruis en geritsel van het stof klinkt hemels, ik hoor de huwelijksmars in de holle kerk en ik schrijd plechtig naar het altaar aan de arm van mijn vader.
Als ik in de spiegel kijk verdampt dit beeld. Ik hang de sluier als een leugen voor mijn ogen en probeer dat ene zinnetje dat ik vroeger honderdmaal luidop gerepeteerd heb, uit te spreken: " Ja, ik wil."
Maar het komt niet, het blijft als een gezwel achter in mijn keel hangen.
Mijn nephuwelijk begint pas 's avonds. Ik zit met mijn zus en twee broers apart aan een tafel. Ik heb nog een stoel bijgezet voor mijn moeder, mocht ze toch komen. Ik mis haar. Hij loopt van de ene naar de andere tafel en drinkt mateloos. Af en toe loopt hij even langs. Ik ben een gast op een vreemd feest, ik onderga.
Plots vliegen er stoelen door de zaal. Mannen schreeuwen, slaan glazen kapot en houden ze als dolken klaar om te steken. Het zijn zijn broers die als dollemannen op elkaar invliegen. Zijn vader, die tussenbeide wil komen, wordt tegen de grond geslagen. De bruidegom sleurt zijn broers naar buiten waar het gevecht verder gaat. Eén van hen springt in zijn wagen en rijdt op hem in. Hij ontsnapt nauwelijks aan de dood. Ik wil hem helpen maar hij duwt me weg. Hij vloekt en sleurt me mee naar zijn auto, woedend op zichzelf omdat hij de situatie niet meester is. In de auto komt hij min of meer tot bedaren.
In de boerderij knettert de open haard. Overal branden er kaarsen. Een roemer met champagne staat naast een enorme bloementuil. Ik ben ontroerd, hij heeft dit bedacht voor mij, iemand heeft alles in het geheim hier klaar gezet. Ik haal een vochtige doek en veeg het bloed van zijn gezicht. Met zijn grove metsershanden streelt hij door mijn haren. Hij zegt dat ik mooi ben en dat hij van me houdt. De zwavel van de voorbije uren wordt honing. Hij neemt mij op de grond, voor het open haardvuur. In die cocon van gloed en passie begint mijn huwelijksnacht.
Rond middernacht weerklinken er schoten. Een ruit gaat aan diggelen. Zijn broer staat met een tweeloop op het erf, lallend en schreeuwend. Zonder nadenken bel ik de rijkswacht.
Een half uur later zit ik in mijn trouwjurk aan een ijzeren bureel waar ik een verklaring afleg. Mijn ‘man' is in de nacht verdwenen. Uiteindelijk dien ik geen aanklacht in. De rijkswachter heeft medelijden met me. "'t Zijn varkens, madame, we kennen ze," zegt hij. Ze brengen me naar huis.

11:02 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Aangrijpend en heel indringend geschreven, Ivo. Herkenbare sociale miserie zoals ze helaas veel te vaak voorkomt en waaraan men met een hoofdschuddend 'nou ja' voorbijgaat. Meesterlijk neergezet!

Groet

Gepost door: Willy | 07-04-08

Reageren op dit commentaar

Nu wordt het toch echt te erg.
Prachtig geschreven Ivo, ik lees elk hoofdstuk in één ruk door.
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 08-04-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.