08-03-08

ZWARTE ENGEL

 

ZWARTE ENGEL

 

 

Mijn zwarte engel is aan het blauwe licht

van de maan gelijmd,

een wonder dat ik blind aanschouwen mag

in elk heelal dat in mijn avond deint. 

 

Zijn zwarte vlerken waaien me koelte toe

en maken de schim tot schaduw

in een droom die niemand winnen kan.

 

Hij is de rechterhand van almacht

die in zijn vuist mijn dood omknelt,

gevangen houdt

zodat ik waken kan.

 

In mijn zwart verleden

ontvouwde hij de vingers

uit gebed

dat laf en voortvluchtig maakt.

 

Nu drijf ik op een golf

die de gruwel blust,

de oorlogsweduwen hoorbaar maakt,

schuimend tegen een dijk van liefde breekt.

 

De zwarte engel,  nu voorbij. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:34 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig Ivo, alsof we ergens een beetje in dezelfde sferen verkeerden
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 09-03-08

Reageren op dit commentaar

Heel mooi

Groetjes
Linda

Gepost door: Linda | 10-03-08

Reageren op dit commentaar

Dag Ivo Je gedicht raakt me heel diep. Een stuk poëzie dat bij mij blijft hangen. Lieve groeten,

Gepost door: Joke | 11-03-08

Reageren op dit commentaar

Zwart en somber maar (h)eerlijk om te lezen

Gepost door: adem | 11-03-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.