26-02-08

MAGDALENA III

 

 

KIEMVRIJE KAMER

 

Zij, Magdalena, is zo moe van hem

niet te dragen,

zijn springen in haar heup

niet af te weren.

Zo moe van hem

niet te horen praten,

niet te horen slapen,

nu wakend bij zijn bed,

zijn zwijgende pijnen

in het opgeleefde lijfje al,

zijn kinderkreetjes achter glas

alleen maar zichtbaar.

 

Zijn kamer is helder als een brand,

smetteloos,

haar adem kerend in zichzelf

mag hem niet raken.

 

Magdalena gaat haar liefde

consacreren,

zij legt zijn leven in zijn handen

als ze zijn voeten wast

met het blauw van haar binnenzee.

 

De man met wapperende haren

ontvangt haar zonder naam,

de blanchisseuse van de bedsprei

met bijna weggewassen vogeltjes,

de mangelvrouw van het kiemvrij verdriet,

zijn voedzaaam bloed

zal zijn leven zijn. 

11:08 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Grandioos geschreven, Ivo. Het gedicht laat de pijn zich uitspreken!

Groeten

Gepost door: Willy | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

Waaw Ivo, weer een prachtig gedicht dat ik eigenlijk een werk moet noemen, een meesterwerk waar lang en diep over nagedacht is. Dankjewel dat ik dat zomaar mag lezen op een doordeweekse avond !
Groetjes,

Gepost door: Parelmoer | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

Dag Ivo Schitterend gedicht !!! De pijn dringt diep door. Lieve groeten,

Gepost door: Joke | 29-02-08

Reageren op dit commentaar

Magdalena is een dappere vrouw! Zeer raak en tegelijk fijn en teder beschreven.

Gepost door: adem | 01-03-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.