01-02-08

OP EEN MAANDAG BIJ HET ONTBIJT

brug

 

 

 

 

OP EEN MAANDAG BIJ HET ONTBIJT

 

Haar man, een vreemde op een bank

waarop hij vroeger zijn vingers

in de hare schoof,

nu, de ramen toe,

haar lucht verademt

en zij al jaren bijna verstikt

in eenzaamheid,

in haar al lang gestorven

de schamele figuur die briest

en kijft,

wiens woorden als wortels

in haar huid gedijen,

haar bloed, lauw en traag

en moe

omdat ze hem als een gezwel

in zich draagt,

haar stem, een hese vogel,

die om niemand roept.

 

In dezelfde kamer waar de lucht

nog schaarser wordt,

zitten ze begraven in elkaar

te wachten.

Zij wil de ramen open,

en tegen haar dochter

die in een vreemde stad

om haar weent,

zeggen dat het kwaad in zijn ogen

nu eindelijk dof geworden is.

 

12:07 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik zou haast durven zeggen een doorsnee ontbijt bij een doorsnee echtpaar maar je hebt het verheven beschreven Ivo !

Gepost door: Parelmoer | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

Mens lief Ivo ik krijg er kippevel van
Nog een fijne avond

Groetjes
Linda

Gepost door: Linda | 03-02-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.