22-01-08

EEN VIS IN WIJN

 

 

EEN VIS IN WIJN

 

 

Als ze wijn drinkt

ademt ze in verre landen

op een zonnige heuvel

in bloem en bloesem slaapzaam.

 

Het gras groeit in haar.

 

Nergens vind ik haar terug

en hoe me kenbaar maken?

 

Ze parelt, spartelt,

tintelt,

spint en schuimt.

 

Dan hangt ze haar ogen in de mijne,

liefde ontdaan van lust en last

alsof ik uit haar geboren moet,

wijn smaakt naar de stok.

 

Zij is de druiventrapper,

wandelt in mij

en jaagt de zwarte raven weg.

 

Wanneer de wijn dan in haar zinkt

zwemmen de woorden als vissen boven.

Ze heeft de kachel aan

als ze op tafel danst.

 

Ik glimlach, zie ik,

in de spiegel.

12:07 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.