19-01-08

ACHTER GLAS EEN FOTO

asse

 

 

 

 

 

 

 

ACHTER GLAS EEN FOTO

 

 

Elk jaar als de kraanvogels overvliegen

herstelt haar herfst zich van de zomer,

herhaalt de dood zich

aan haar lege borsten.

 

Ze kan nog net wat draden spinnen

uit hun jonge leven,

een hemd gemaakt

waaraan geen zakken zijn

met brood en drinken voor de ziel.

 

Ze groeit uit de nachten

in zwarte lakens

waarin hun vlees nog melk en bloed is,

kaarsen in een open veld.

 

Ze giet hun beeltenis

in glas op ijs,

en beter dan het leven

legt ze hun sterven in de watten.

 

In elke vezel voedt ze

om de haverklap de tijdsmond

waarin hun wegzijn galmt.

 

Met de dood als schild

beschermt ze zich tegen het leven

dat om liefde smeekt,

uit angst dat het kerkhof

straks nog vetter wordt.

 

Hoc loco sepultus.

12:10 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ben al drie keer komen lezen...
Ik krijg er kippenvel van, kan me helemaal inleven, meesterven.
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 20-01-08

Reageren op dit commentaar

Prachtig gedicht, Ivo!

Groet

Gepost door: Willy | 20-01-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.