02-01-08

VERKRACHTING

 

  verkrachting

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ZWAVEL EN HONING

 

Het gebulder klinkt als vertraagd geblaf

in de boomgaard.

Dan is er geen geluid meer,

even,

daareven nog met metalen hakken

de smaak van ijzer uit haar lijf

op de lentebloemen die zij had klaargezet

om op het erf te planten.

Hij kijkt niet om

en veegt zijn handen aan de muur,

de warme witte kalk

haar gruwel uit zijn vingers zuigt.

Hij trapt naar de kip

die voor zijn voeten loopt

en drinkt het koele water uit de aarden kan

die hier al eeuwen hangt.

 

Hoe eenvoudig dit beeld

op het neerhof,

haar blanke hals, een stukgeslagen bloesem.

Zijn zwart ligt uitgeveegd over haar buik,

de aarde onder haar

zijn land en drek.

 

Hier zal niets meer groeien,

het groene lover platgedrukt in giftig doods,

zijn zaad salpeterzuur.

Alleen het onrecht kan hier gedijen

en de bitterheid.

 

Hier ligt in haar de toekomst verdronken.

Zij verbrandt de kleren

waar hij in ligt en geurt,

ze kweekt nu woede in haar buik,

geen kinderen, maar soldaten,

geen moeder en geen vrouw.

Naakt stapt ze de oorlog in

en toont haar uitgebrande buik en borsten

op alle pleinen waar de pijn

in de stenen wordt gestampt. 

 

14:42 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dag Ivo Het is altijd leuk om een goede blog te leren kennen. Dankzij jouw bezoek aan mijn blog. Waar je je link naar je eigen blog niet gaf. Ging ik op zoek. Ik zocht en vond schitterende poëzie, die raakt. Je woorden blijven hangen. Nog een fijne dag !

Gepost door: Joke | 04-01-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.