28-12-07

GLAZEN KUSSEN

 

 

GLAZEN KUSSEN MET GLASSCHERVEN

 

Wat als ge wacht

tot de vrieskou over de magnolia's

daalt in volle bloei

en gij moet toezien

hoe de bloem tot glas wordt

en in scherven aan uw voeten valt?

 

Heft gij dan uw teentjes,

om niets te kwetsen,

wilt ge tussen gespleten hoeven

het scheurend glas graag horen

of warmt ge met uw hete adem

de boomgaard op

om erger te vermijden?

 

Gij kunt niet kiezen of verval

dan wel de bloei uw deel moet zijn

en zit op zeven plaatsen aan de tafel

waar gij uw vingers telt,

hier zaten uw vader en uw moeder

in elkaar gegroeid,

gestorven al, gij hun evenbeeld

en rond u meer judas dan apostel.

 

Zonder tranen klaagt en weent ge

in deze kamers

waar uw haren zijn teugels zijn

als hij u langs achter rijdt.

 

Beter legt ge op elke stoel

een kussen

en nodigt ge uw vrienden uit

die vensters in uw muren dansen

en uw scherven in glasraam loden.

 

Dan kunt ge in uw bootje

aan het water liggen

en doorschijnend zijn.

 

11:01 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.