22-12-07

ONDER HET VEL

TangoArgentina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T A N G O

 

 

Hij ademt over haar,

zij, het slapend vuur onder de as

van huid en weefsels,

opstand

en verkoolde vuisten met rode anjers gevuld.

 

Hij waait de zwavel uit haar ogen

die nu papavers zien en zwarte druiven.

In zijn draaien en keren

maakt hij de geuren los

van saffraan en rijpe papaya's

die in de pakhuizen wachten.

Hij wordt lichaam en breidt zich uit,

tot de vlerken van de condor

het stof opwaaien

en de bandillera's van de fiesta doen wapperen

op het plein dat straks vol klanken is.

 

Al dansend oogst hij haar,

graan en koren

en scheurt haar open

om in de nacht te kijken

waar de dood en de liefde

aan dezelfde tafel gezeten zijn.

 

Hij duikt naar het donkerste bloed

om haar ziel in zijn ritme te dwingen

maar er zal nooit een winnaar zijn

want dan is er water, dan weer vuur.

 

Hij streelt en slaat haar dijen

die nog naar soldaten ruiken

en tooit haar met bloemen

waaraan de wortels nog bengelen

vol met modder uit het schemerwoud.

 

Hij weet niet wie hem doet lijden

of wie hem vreugde biedt.

In zijn passie wil hij

uit haar wonden bloeden

terwijl zijn mond open staat

als een huis waarin de liefde jaagt.

 

Hij is een minnaar

die ruist en ritselt

in zwarte pantalons tegen zijden kousen.

 

Zo is de tango van het volk

nader bij het bloed dan bij de wijn,

La Furia y Las Penas

in de melancholie van een bandoneon.

12:59 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Jouw muze was even een tango dansen; ze is terug. Prachtig, Ivo!

Groeten

Gepost door: Willy | 22-12-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.