12-12-07

IK HIELP RAMON STERVEN

ramon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yo ayude a Ramon Sampedro a morir.

 

Jaren had Ramon Sampedro, volledig verlamd, naar mensen gezocht die hem wilden helpen. In Spanje is euthanasie nog niet wettelijk geregeld. Uiteindelijk heeft deze vrouw hem geholpen. Om het de gerechterlijke instanties moeilijk te maken, had hij 16 sleutels van zijn woning aan vrienden en kenissen gegeven zodat het een onbegonnen zaak was uit te vissen wie hem naar de goede dood had geleid. Ramon had jaren gevochten om in Spanje de wet op euthanasie aanvaard te krijgen maar lukte er helaas niet in. Een videofilm met zijn boodschap werd door de Spaanse televisie uitgezonden.

Ik kan me zijn vraag naar de dood goed inbeelden want zelf heb ik na mijn ongeval, een drietal maanden in een vergelijkbare situatie verkeerd. Ik vergeleek me zelf met een barbequeworst die geregeld diende gedraaid. Ik weet zeker dat indien mijn toestand zo gebleven was, ik ook voor euthanasie gekozen had.

Jaren voor een film over zijn leven werd gemaakt, schreef ik dit gedicht:

 

R A M O N   S A M P E D R O 

 

Alleen zijn hoofd is lichaam

en helder

de rest een leegstaand huis

waarin de zilveren maan nog schijnt.

 

Zijn handen kennen de taal niet

van het strelen

en zijn benen kan hij rond niemands dijen slaan.

De illusie van het leven is onder zijn nek

al lang gebroken. 

 

Zijn tong wentelt zich

in al de synoniemen van bewegen,

kantelt, rolt en strekt zich

als ze een woord van liefde proeft. 

 

Vogels dalen neer op zijn slapend lichaam

en vertrekken weer.

Hij hoort het kraken van de herfst

onder de stap van de stier,

met schuim om de lippen. 

 

Hij ruikt het breken van de druiven

in zijn vaders wijngaard

waar de zeelucht hem aanwaait

en het gelui van klokken

voor de zeeman die weer huis komt. 

 

Hij spoelt aan

als een golf die stil en stil valt

op het strand.

Alleen zijn mond kan om de hemel vragen,

maar wie bindt hem de vleugels aan,

wie biedt hem de beker met het gif.

Hij heeft zijn woede om het leven

uitgeschreeuwd,

zijn loflied voor de dood

die binnentreedt in de slaap van een geliefde.

Zijn doodskleed is rood,

met goud geborduurd. 

 

Hij steekt de degen in het zwijgen van zijn land

als hij zijn sterven toont

in elke Spaanse casa. 

 

Het leven is een recht, geen plicht. 

 

"Xa vai," ( hij gaat)

verzucht hij met een glimlach

en laat de dood eten uit zijn hand.

Het is alsof hij van een toren springt

en traag wuift naar het volk.

In zijn ogen laat de nacht

zijn sterren achter.

12:41 Gepost door ivo konings in literatuur/poëzie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jouw gedicht is prachtig Ivo, ik zal nog terugkeren om het te herlezen. Ook in ons land blijft het moeilijk voor mensen die echt verlost willen worden en daar alle reden toe hebben. Beroepshalve leef ik mensonterende lijdenswegen mee.
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 13-12-07

Reageren op dit commentaar

Sterk aangrijpend, Ivo! Inderdaad (weer) een prachtig gedicht.

Groet

Gepost door: Willy | 13-12-07

Reageren op dit commentaar

Jouw woorden vinden zich een weg recht naar mijn hart. De klanken, de woordspelingen geschreven voor eigenlijk een heel zachtmoedig iemand, ze raken gewoonweg het hele leven aan.

Gepost door: Chris | 08-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.