08-12-07

EEN CHATEAU IN DE PROVENCE

learn-french-in-provence-1

 

Ik kijk ontzettend graag naar programma's waarin mensen alles achter laten om een nieuw leven te beginnen in het buitenland. Een vreemde zuiderse warmte legt zich als een deken om je heen, en geuren van lavendel, wilde kruiden, hoog gras, bloeiende bougainvillea's mengen zich tot een heerlijk droomparfum ergens op een terras in een late zon. Maar in realiteit vermengen deze geuren zich vaak met stront op de akker of stank van een chemisch bedrijfje ergens in een idyllisch landschap. Maar een beetje realist weet dat natuurlijk en laat zich niet tegenhouden.

't Is zo'n beetje als mensen die geloven dat na dit leven het paradijs wacht. Niemand is er echt zeker van maar de gedachte alleen maakt de dood wat draaglijker. Zo is vertrekken een beetje sterven om, voor de ene, dan op te gaan in het onzekere, de zalige eeuwigheid voor de ander. Hier na maals, wat in mijn ogen zoveel betekent als: hier heb ik het wel gehad en ik probeer het op een ander een nieuwe maal. De gedachte aan een horde maagden die hem wachten maakt het de zelfmoordterrorist al wat makkelijker op voorwaarde natuurlijk dat de moslima's al niet tijdens hun leven zoveel mannen neuken als enigszins mogelijk om toch maar niet als maagd in hun handen te vallen in dat hiernamaals. Geloof is een poort naar eigen wens en interpretatie maar of al die goden dit goedvinden, daar heb ik toch zo mijn twijfels over.

Vandaag was een Nederlands echtpaar aan de beurt dat met het hele gezin naar Frankrijk vertrok in de buurt van Bourges. De moeder, een echt Hollands wijf met veel realiteitszin, spaarzaam en uiteraard de baas in huis, de vader, een man met flapperhandje, meer het type van een zaaaagskè, een beiteltjè en een haaamertjè van wie je eerder verwacht een lekkere vriend onder de huid te dragen, twee mooie dochters en een hond. Ze kochten een 'sjato' om er een 'chambre d'hôtes' te beginnen. Het kasteel was wel geen ruïne maar je moest een gezonde dosis overmoed bezitten om hieraan te beginnen en dat bewonderde ik wel in dit koppel.

 Je verwacht dan dat éénmaal de werken begonnen, ze mekaar in de haren zouden vliegen vooral omdat de man, een echte praatvaar was, die constant kwekte, nog eens herhaalde wat zijn gesprekspartner zei en ongelooflijk op de zenuwen werkte met het onvermijdelijke Hollandse 'toch?' achter elke zin. Daarbij kwam hij altijd aandraven met 'de' oplossing om dan toch onmiddellijk zijn vrouw zonder morren weer gelijk te geven. Zij straalde rust uit en liet hem zijn zegje doen. Voorwaar een archetypisch beeld van een prima huisgezin. Geen van beide sloeg op geen enkel ogenblik in paniek en dat is alles bij elkaar genomen uiteraard het geheim van succes.

Natuurlijk benijd ik hen, ik geef toe dat ik jaloers ben, ik ben wat cynisch omdat ik er zelf nooit de moed voor had maar zij mogen dan wel in hun sjato tien open haarden hebben, hier is het lekker warm, en na de storm hoef ik niet zo nodig het dak op; hier doet de brandweer dat.

 

 

 

 

15:38 Gepost door ivo konings in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

lijkt me zalig zo tussen de lavendel en de sfeer proeven van de provence. Alles achterlaten en opnieuw beginnen , er zijn er inderdaad maar weinig die niet alleen maar dromen maar ook durven

Gepost door: merel | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

Goede avond Ivo

Toevallig heb ik onlangs je blog ontdekt. Mooie verhalen, schitterend vertelt.
En dan komt vanavond het sjato in de Provence op mijn scherm. Een gepaste illustratie als het om een chateau zou gaan.
Ik weet, dat jij weet, dat het de afbeelding van de cisterciënzers abdij in Sénanque voorstelt.
Maar je gaf de sfeer weer, en de kleuren van hier. Tof!
Komt er meer?
Elly van de sk…;

Gepost door: elisabeth | 18-07-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.