07-12-07

HET KINEMEISJE

 

 

massage3_jpg-for-web-normal

 

 

 

 

 

Ik heb een kinémeisje, al meer dan tien jaar. Ze is zo'n beetje in mijn huid gekropen, letterlijk en figuurlijk. En zelfs mijn bloed onder haar vingertoppen stroomt wat makkelijker en warmer naar het hart waar ze altijd weer een stukje van zichzelf in achter laat. Een warmer hart in een krakkemikkig lijf.

'Kom, we gaan naar boven,' zegt ze meestal. Ze merkt dan altijd het dubbele in mijn ogen en wuift mijn fantasietjes met haar soepele vingers terug naar dromenland. Ze is slank en soepel en als ze voor mij de trap opgaat schieten haar gespannen kuiten als speerpunten naar mijn ogen. Ik volg haar met de traplift. In elk seizoen stijgt ze anders op. In de winter bibbert ze zich naar boven meestal gelaarsd, een meesteres. In de lente huppelt ze blij, veelkleurig, voor me uit. In de zomer danst haar korte rokje met kleine schokjes rond haar billen en in de herfst ontwaar ik in de mist van mijn gedachten, zij, in strakke jeans over de catwalk naar mijn kamer.

Ik kleed me uit en hijs me uit mijn rolstoel het bed op. Ze was pas afgestudeerd en ik was één van haar eerste patiënten. Ze zat wat onwennig naast me in een houding die niet erg ergonomisch was en had zo wat moeite om van die lekkere diepe fricties uit te voeren. Ik stelde haar voor om schrijlings over me te gaan zitten wat het werkterrein heel wat toegankelijker zou maken. Ach, haar wangen kleurden zacht rose en haar ogen zochten shelter. Toen pakte ze al haar moed bijeen en kwam ze, ik op mijn buik, boven op me zitten. In de zomer, kort gerokt, voel ik jammer, jammer, jammer, haar warme billen nauwelijks want mijn benen zijn zowat gevoelloos. Haar ritme tangoot dan over mijn rug, maakt snelle cirkels in mijn nek, shuift krachtig over mijn schouders om weg te zinken in mijn billen, geteisterd door het vele zitten. Onder haar behendige vingers glijdt de pijn als giftige serpenten uit mijn vlees en een zachte tinteling brengt weer even het gevoel van tastbaar zijn naar mijn hersenen, die zich nu geweldig inspannen om de prikkels uit lang vervlogen dagen terug naar boven te stuwen.

Dan volgt de zachte mobilisatie der gewrichten met harmoniserende technieken, stabilisatietraining en uiteindelijk een massage in mijn lies die door de vele spasmes belaagd wordt. Ondertussen praat ze, vraagt ze, wil ze alles weten, in mijn avonturen duiken en zij is zo ontwapenend dat ik haar al mijn geheimpjes verklap. Dan glundert ze en lijkt haar dag niet stuk te kunnen.

Soms is ze ook een beetje droevig, dan troost ik haar, geef ik haar goede raad en hop ze is alweer vertrokken, dat leuke kinémeisje waaruit levenslust kan spuiten als uit een lekke kraan. Ze is een ongecompliceerde monogame vrouw op een groene wei, met een lieve man en twee toffe kinderen, haar uitvalbasis, haar sprookjestuin, haar hebben en houden, haar lief en leed.

Ze is mijn kinémeisje, mijn lijfwacht en verzorger in de boksring van mijn handicap. Nog nooit wierp ze de handdoek, k.o. is nooit o.k.

Vandaag stond ze al heel vroeg naast mijn bed. Ik sliep nog, was heel laat gaan slapen. Misschien heeft ze heel even getwijfeld om mij een zedig ontwakingskusje op mijn voorhoofd te drukken.

Haar handen waren koud, mijn lichaam nog nachtelijk warm en stilaan drong mijn temperatuur in haar kille handen tot alles harmonieus weer in elkaar ging vloeien. " Zal ik zwijgen," vroeg ze nog aan mijn ontwaken. Ik lachte stil in het kussen en dat kon ze niet zien.

13:02 Gepost door ivo konings in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Daar krijgt geen remgeld vat op! Doorlopende poëzie, geschreven met de hand op het hart en het hart op de tong. Bello, Ivo!

Groet

Gepost door: Willy | 07-12-07

Reageren op dit commentaar

Leuk om uw blog te leren kennen. Mooi geschreven

Groetjes
Linda

Gepost door: Linda | 07-12-07

Reageren op dit commentaar

Hallo Heel mooi geschreven... de week is weer aan zijn einde gekomen en we kunnen met het weekend starten ....lieve groetjes

Gepost door: yolanda | 07-12-07

Reageren op dit commentaar

Ze zal terecht blozen als ze jouw verhaal leest Ivo. Ik vind het in ieder geval prachtig !
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

Blozen doe ik normaal na al die jaren niet meer,maar nu...om even stil en gevleid van te worden!Levensecht en mooi,bedankt Ivo.

Gepost door: het kinemeisje | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

heerlijk mooi geschreven, je kinemeisje mag blij zijn met zulke mooie woorden

Gepost door: merel | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

Vermoedelijk de eerste keer dat een kine-meisje zo lyrisch wordt beschreven... vermoedelijk ook de laatste keeer want het is zo mooi en poëtisch dat het daardoor alleen al uniek is.

Gepost door: Adem | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.