29-11-07

REINHILDE VAN GRIEKEN

rheinhilde kussen klein

Dit porseleinen werkje is van een goede vriendin. Wij hadden dit jaar samen met nog andere kunstenaars een internationale tentoonstelling in Italië. In een onooglijk boerengat, ergens in de buurt van Pavia, deelden we samen een apartement. Zonder haar zou ik in dit heuvelachtig landschap gedoemd zijn om binnen te blijven. Om tot aan ons logement te geraken moest ik door hoog gras gesleurd worden een helling op die qua steilheid een echte poggio waard was. In de rolstoel zitten heeft zo zijn voordelen want telkens moest Reinhilde me achterover kippen waardoor mijn hoofd een zachte landing maakte tussen haar borsten. Ik hoorde haar hijgen en steunen, en wilskrachtig als ze is bleef ze volhouden. Uiteindelijk moesten er een paar stoere Italiaanse binken het karwei klaren. Zij stond lichtjes voorover gebogen, steunende op haar knieën, uit te blazen.

Wat draagt dit sierlijk werkje met zich mee? Het geeft zo moeilijk zijn geheimen prijs. Hoe elegant zweeft het als een ruimteschip en hoe teder breekbaar rust het op een kussen. Het licht maakt zijn huid doorschijnend, slorpt het gretig op alsof het kunstwerk dit licht wil meenemen naar de duisternis. Maar laat je niet verblinden. Het kan een orchidee zijn die in al zijn broosheid, zijn almachtige schoonheid, een insect lokt, een vleesetende plant die zijn kaken lieflijk spreidt om u vervolgens genadeloos te verslinden. Dit werkje is een vrouw, verleidelijk en subtiel, teder en kwetsbaar maar ook een fort, een vesting die nauwelijks te veroveren valt.

En inderdaad, als je durft wat naderbij te komen, zie je een kaak met scherpe tanden, een stuk van een skelet, dat lijkt op te stijgen uit een oervorm, dat zich wil loskoppelen van het leven om eindelijk in de dood rust te vinden. Hier is deze kaak in kant geweven, toont sterfelijkheid zich in al zijn pracht, wit zijn gelaat, licht de asse. De dood, een parasiet, die zich op mijn leven ent en straks zal groeien in volle bloei als ik het loodje leg.

Is het een oorlogsmonument, de afbeelding van een liefdesbeet, een ruimtetuig of is het wat het is, een porseleinen kunstwerk waarachter je niets hoeft te zoeken? Kijk, dat is het nu wat kunst met je doet, het verwart je, het verstoort je vastgeijkte beelden, ze brengt je in verwarring, doet je twijfelen aan je eigen smaak, dropt wat kleffe grondsmaak op je tong of laat je simpelweg in vervoering achter door zoveel schoonheid.

Gelijkaardig werk is nu te zien in ' De Muze' in het cultuurcentrum van Heusden-Zolder tot 15 januari in de groepstentoonstelling 'Live is now' waar schrijver dezes ook enkele werken toont. Als je Reinhilde googled zal je zien dat haar werken al heel de wereld hebben rondgereisd. Zij zelf was voor de eerste keer in Italië, geen tijd voor de wereld. Haar website vind je op mijn blog bij de links.

 

13:13 Gepost door ivo konings in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.