08-11-07

KLAGEN IS ZAGEN

Ik heb gisteren lang getwijfeld of ik me wel zou voorstellen als rolstoelgebruiker. Het ergste dat me kan overkomen is dat men zijn medelijden etaleert in de vitrine van de dagelijkse ellende, de meewarige blik, een snelwegkijkblik met uitzicht op het panorama van de eigen kwel, het miseriesteegje waarlangs verrotte muren de klaagzangen omhoog stijgen. Ik gruw van gejammer, gezaag en gekwek over kwaaltjes, het hoofd wat schuin, de blik onderuit.

De mensen die me kennen weten dat ik een optimistische hedonist ben, die graag aanschuift aan de dis des levens waar naast de gewone shit ook heerlijke hapjes te vreten vallen. Je kan dat trouwens aflezen van de foto hiernaast: de nacht heeft zijn sporen in mijn vel gebrand, een nacht met vrienden dichters, meesterwerken op bierkaartjes, met vrouwen die oprijzen uit mijn shoot, hier en daar wat kwijl, achteloos achtergelaten handtekening op en perkamenten nacht. (dag Willy)

Dit gedicht is gegroeid uit de vouwen in haar lies:

HET ZOETE EN HET ZOUTE

In haar warme mond

wil ik het antwoord lezen met mijn tong,

de woorden zoeken

waarmee zij haar zinnen bouwt.

Die moet ik proeven

kwijlend als een hond,

het zoute en het zoete. 

 

15:03 Gepost door ivo konings | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een veelbelovende entree, wees welgekomen, doe maar alsof je thuis bent.
Groet,

Gepost door: Parelmoer | 08-11-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.